Jak wiadomo, historia architektury i w ogóle budownictwa mieszkalnego podsuwa nam tezę, że wraz z upływem czasu i rozwojem ludzkości, coraz bardziej się od siebie nawzajem izolujemy. Kiedyś były osady takie jak w Biskupinie, kiedy nie trzeba było odgradzać nawet w wielkich pomieszczeniach jednej rodziny od drugiej, wszyscy mogli ze sobą żył w jednej zagrodzie. Później zaczęto budować wiejskie chaty, które były już ostoją prywatności dla pojedynczej rodziny. Nikt więcej nie miał tam wstępu. Wyjątkiem były jedynie pałace i miejskie domy, na przykład te w kamienicach, gdzie goście byli chętnie ugaszczani, w wszystko było na pokaz. Następnie ludzie zaczęli umieszczać się w coraz bardziej ciasnych pomieszczeniach. Skrajnością jest w obecnym czasie zamieszkiwanie malutkich klitek w blokach. gdzie jedna osoba czasami zajmuje pojedyncza mała kawalerkę, a za ścianą jest druga taka sama osoba w równie małym pomieszczeniu. Podział pomieszczę rozpoczął się na początku renesansu. Zaczęto dzielić dom na przestrzeń mniej i bardziej prywatną.